Strefy IECEx i zagrożenia wybuchem w stacjach wodorowych

Strefy IECEx i zagrożenia wybuchem w stacjach wodorowych

Zabezpieczenie przeciwwybuchowe

Zabezpieczenie przeciwwybuchowe dzieli się na dwa obszary:

• Klasyfikacja elektryczna

• Klasyfikacja mechaniczna

Sterowane elektrycznie zawory elektromagnetyczne oczywiście przydziela się do klasyfikacji elektrycznej. Gdy są one używane do obsługi wodoru, należy uwzględnić kilka aspektów. Za określenie stref zagrożenia wybuchem odpowiada projektant stacji wodorowej. Wyróżnia się trzy różne strefy:

• Strefa 2 – występowanie wodoru w określonym obszarze ochrony jest mało prawdopodobne, ale nie niemożliwe.

• Strefa 1 – podczas normalnej eksploatacji trzeba uwzględnić okazjonalne występowanie wodoru.

• Strefa 0 – wodór w większości przypadków występuje w obszarze ochrony.

Dla powyższych stref dostępnych jest kilka klas ochrony, które zapewniają, że nie występują żadne potencjalne źródła zapłonu.

Wyróżnia się klasy ochrony „A”, „B” i „C”. Klasa „A” jest najwyższa, a następne w hierarchii są klasy „B” i „C”.

• W przypadku stref zagrożenia wybuchem w Strefie 0 wszystkie elementy muszą mieć klasę ochrony „A”.

• W przypadku stref zagrożenia wybuchem w Strefie 1 elementy muszą mieć klasę ochrony „B”, ale preferowana jest klasa „A”.

• W przypadku stref zagrożenia wybuchem w Strefie 2 można stosować elementy o każdej klasie ochrony („A”, „B” lub „C”).

Wodór należy do grupy cieczy „IIC”, do której należą także acetylen i dwusiarczek węgla.

Temperatura

Kolejne kryterium dotyczy maksymalnej dopuszczalnej temperatury powierzchni. Zakres temperatur zaczyna się od 85°C (T6), a kończy na 450°C (T1). Jest kilka poziomów pośrednich, ale dla wodoru wystarczająca jest klasa T1, ponieważ wodór ma wysoką temperaturę zapłonu.

Zasilanie elektryczne

Zasadniczo minimalne parametry urządzeń elektrycznych do obsługi wodoru muszą być oznaczane jako Ex IIC T6 G_.